Вақти намозҲангоми мавҷуд будани имкони гирифтани таҳорат, хондани намозҳои ҷумъа ва намозҳои вақти, ки агар дар вақти худ хонда нашаванд, қазо мешаванд, бо тайаммум бо баҳонаи тарси гузаштани вақт ҷоиз нест. Зеро агар шахс таҳорат гирад ва ба ин намозҳо нарасад, ба ҷои намози ҷумъа намози пешин ва ба ҷои намози вақти намози қазо хонда мешавад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/29) Аммо шахсе, ки метарсад дар сурати гирифтани таҳорат намозҳои ҷаноза ва идро аз даст медиҳад, метавонад бо тайаммум дар ин намозҳо иштирок кунад.
Бино ба назаре, ки дар мазҳаби Моликӣ авлотар дониста шудааст, агар имкони гирифтани таҳорат бошад, вале агар таҳорат ё ғусл гирад, вақти яке аз намозҳои фарз мегузарад, ин намозро бо тайаммум хондан ҷоиз аст. (Нафравӣ, ал-Фавоқиҳуд-Давонӣ, 1/153, 154)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.