Вақти намозБино бар мазҳаби ҳанафӣ, ҳангоми намоз бо ҷамоат, шахсе, ки ба имом иқтидо мекунад, Фотиҳаро ва оят ё сураи баъдиро ҳамроҳи имом намехонад. Аз шахсе, ки ба имом иқтидо мекунад, уҳдадории қироати Қуръон дар намоз пурра соқит мешавад. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/50)
Аммо мувофиқи мазҳаби шофеӣ ва ҳанбалӣ, уҳдадории қироат пурра соқит намешавад. Шахсе, ки ба имом иқтидо мекунад, дар намозҳое, ки имом ба овози паст мехонад, аз аввали намоз Фотиҳа ва сураро мехонад. Дар намозҳое, ки ба овози баланд хонда мешавад, танҳо дар вақти танаффуси кӯтоҳе, ки пас аз хатми Фотиҳа аз ҷониби имом мешавад, танҳо Фотиҳаро мехонад. (Ширбини, Муғни-л-муҳтоҷ, 1/361-362)
Ҳанафиҳо оятҳои “Вақте ки Қуръон хонда мешавад, гӯш диҳед ва хомӯш бошед, то ки бар шумо раҳмат шавад.” (ал-Аъроф, 7/204) ва ҳадисҳои “Ҳар кӣ паси имом намоз мехонад, қироати имом қироати ӯст.” (Ибн Можа, Иқомату-с-салавот, 13 [850]), “Имом барои пайравӣ пешбарӣ шудааст.” (Бухорӣ, Азон, 51), “Вақте имом мехонад, хомӯш бошед.” (Ибн Можа, Иқомату-с-салавот, 13 [846])-ро далел мегиранд. Аммо шофеӣҳо ба маънои умумии ҳадиси “Намози касе, ки Фотиҳаро намехонад, намоз нест.” (Муслим, Салот, 34 [394]) ва монанди он эътибор медиҳанд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.