Вақти намозҶое, ки шахс ғайр аз ватани аслии худ ният дорад, ки понздаҳ рӯз ё бештар аз он бимонад, ватан-и иқомат ҳисоб меёбад. Дар иҷрои вазифаҳои динӣ байни ватан-и иқомат ва ватан-и аслӣ фарқе нест. Яъне шахсе, ки дар ватан-и иқомат қарор дорад, наметавонад аз осониҳои динӣ, ки барои мусофирон муқаррар шудааст, истифода барад (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/131-132). Бино ба як назар дар манбаъҳои фиқҳӣ, шахсе, ки дар ду ҷо хона дорад, ба ҳар кадоме, ки равад, муқим ҳисобида мешавад (ниг. Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/131-132; Билмен, Илмиҳол, 163). Бинобар ин, шахсе, ки дар як шаҳр хона дорад, ҳангоми рафтан ба он ҷо мусофир ҳисобида намешавад. Бар асоси баъзе назариёти имрӯза, ҷое, ки шахс соҳиби хонаи тобистона аст, низ мисли ватани аслии ӯст. Аз ин рӯ, шахс дар маконе, ки соҳиби хонаи тобистона, зимистона ё манзили даврӣ аст, намозҳояшро комил мехонад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.