Вақти намозНамозҳои суннате, ки пеш ва пас аз намозҳои фарз хонда мешаванд, ҳамчун ибодатҳои омодакунанда ба намозҳои фарз ва ҷубронкунандаи норасоиҳои эҳтимолӣ дар ин намозҳо арзёбӣ шудаанд ва ҳамчунин нишонаи пайравӣ ба Паёмбар (с.а.с.) ба ҳисоб мераванд. Аз ин рӯ, хондани ин намозҳо то ҳадди имкон тавсия шудааст. Чунончи Расули Худо (с.а.с.) дар баъзе ҳадисҳои мубораки худ баён доштаанд, ки дар рӯзи қиёмат, агар дар намозҳои фарз камбудие бошад, он бо намозҳои нафл пурра карда мешавад. Дар як ҳадисе, ки Абӯ Ҳурайра (р.а.) аз Расули Худо (с.а.с.) ривоят кардааст, чунин омадааст:
«Дар рӯзи қиёмат аввалин чизе, ки аз бандаи мусалмон ҳисоб гирифта мешавад, намози фарз аст. Агар ин намозҳоро комилан адо карда бошад, чӣ хуб. Агар не, гуфта мешавад: Бинед, оё намози нафл дорад? Агар намози нафл дошта бошад, камбудии фарзҳо бо ин нафлҳо ҷуброн мешавад. Баъд барои дигар фарзҳо низ ҳамин тавр амал карда мешавад.» (Ибн Можа, Иқомату-с-салавот, 202 [1425]; ниг. Абӯ Довуд, Салот, 148 [864])
Пас, суннатҳои мураттабе, ки ҳамроҳи намозҳои фарз хонда мешаванд, низ бояд хонда шаванд. Аммо шахсоне, ки узри муҳим доранд, метавонанд дар ҳолати зарурат ва ба одат табдил надода, ин суннатҳоро тарк намоянд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.