Вақти намозИмам набояд аз ҷиҳати навъи намози хондашуда дар мақоми поёнтар аз шахсе бошад, ки ба ӯ иқтидо мекунад. Аммо ҷамоат метавонад дар мақоми поёнтар аз имом бошад. Бинобар ин, шахсе, ки намози нафл мехонад, наметавонад ба касе, ки намози фарз мехонад, имоматӣ кунад; вале шахсе, ки намози фарз мехонад, метавонад ба касе, ки намози нафл мехонад, имоматӣ кунад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/58-59; Ибни Ҳумом, Фатҳул-қадир, 1/371; Ибни Обидин, Раддул-муҳтор, 1/590; Дасуқӣ, Ҳошия, 1/339; Бӯҳутӣ, ар-Равд, 134)
Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Намози фарз дар як рӯз ду бор хонда намешавад.» (Дорақутнӣ, ас-Сунан, 2/285 [1544]; Ибни Абӣ Шайба, ал-Мусаннаф, 2/78 [6675]) Азбаски намози як вақт ду бор хонда намешавад, намозе, ки бори дуюм хонда мешавад, нафл хоҳад буд. Дар ин ҳолат имом дар мақоми поёнтар аз ҷамоат қарор мегирад ва имомати ӯ дуруст нест.
Бино ба назаре, ки дар мазҳабҳои Шофеъӣ ва Ҳанбалӣ авлотар дониста шудааст, шахсе, ки намози фарз мехонад, метавонад ба шахсе, ки намози нафл мехонад, иқтидо кунад. Тибқи ин иҷтиҳод, шахсе, ки намози фарзро дар як вақт хондааст, метавонад барои ҳамон вақт ба дигарон имоматӣ кунад. Намозе, ки худи ӯ мехонад, нафл ва намози ҷамоат фарз ҳисобида мешавад. (Мовардӣ, ал-Ҳовӣ, 2/316; Ибни Қудома, ал-Муғнӣ, 2/166)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.