Имоми намоз бояд аз узрҳо дур ва дорои қироати солим ва дуруст бошад. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/557-558) Агар шахсе, ки дар забонаш лолӣ (кекемагӣ) дорад, Қуръонро дуруст қироат карда тавонад, метавонад ба дигарон имом шавад.
Аммо агар наметавонад дуруст ва равон қироат кунад, метавонад танҳо ба мисли худ — яъне шахсони лол — имом шавад, вале ба касоне, ки қироати дуруст доранд, имом шуда наметавонад. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/581-582; Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 2/145)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.