Вақти намозШахсе, ки мусофир аст, метавонад ҳам ба ҷамоати мусофир ва ҳам ба ҷамоати муқим имом шавад. Азбаски шахси мусофир намозҳои фарзии чор ракаъатиро ду ракаъат мехонад, вақте ки ба ҷамоати муқим намоз мегузаронад, мувофиқи мақсад аст, ки пеш аз оғози намоз ҷамоатро огоҳ кунад: “Ман мусофир ҳастам, дар охири ракаъати дуюм салом медиҳам. Вақте ки ман салом додам, шумо бе салом додан бархоста намозатонро тамом кунед.” Ин барои пешгирии нофаҳмиҳо муфид аст (Касонӣ, Бадоъи‘, 1/101-102; Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/81).
Ҳамчунин, Расули Худо (с.а.с.) баъд аз фатҳи Макка, то вақте ки дар Макка буд, намозҳоро кӯтоҳ мехонд ва фармуд: “Мо меҳмонем, шумо намозҳоятонро тамом кунед.” (Абу Довуд, Салоту-с-сафар, 10 [1229]). Ҳазрати Умар (р.а.) низ ҳамин тавр, вақте ба Макка омад, фарзҳои чор ракаъатиро ду ракаъат хонда, ба ҷамоати муқим гуфт: “Эй аҳли Макка! Намозатонро тамом кунед; мо меҳмонем.” (Муватта’, Қасру-с-салот, 19).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.