Вақти намозНамоз дуввумин рукни асосии дини Ислом аст. Дар ҳадисе, ки аз Ибни Умар ривоят шудааст, Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ислом бар панҷ чиз бунёд ёфтааст: гувоҳӣ додан бар он ки ҷуз Аллоҳ маъбуде нест ва Муҳаммад расули Ӯст, барпо доштани намоз, додани закот, ҳаҷҷи касе, ки тавоноӣ дорад ва рӯза гирифтан дар моҳи Рамазон».
Яъне, баъд аз имон овардан, аввалин ибодате, ки бар Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ва умматаш воҷиб шудааст, намоз аст. Намоз ҳамчунин аввалин амале аст, ки дар рӯзи қиёмат аз он пурсида мешавад. Дар ҳадис омадааст: «Дар рӯзи қиёмат аввалин амале, ки аз банда ҳисоб гирифта мешавад, намоз аст. Агар намозаш дуруст бошад, хушбахт ва наҷотёфта мешавад. Агар намозаш дуруст набошад, ба бадбахтӣ ва ғам меафтад...» Дар ҳадиси дигар омадааст: «Намоз сутуни дин аст. Ҳар кӣ онро барпо дорад, динро барпо кардааст. Ҳар кӣ онро тарк кунад, динро фурӯ рехтааст».
Панҷ вақт намоз дар як рӯз барои ҳар як мусалмони болиғ ва оқил фарз аст. Яъне, то вақте ки шахс ин ибодатро анҷом надиҳад, фарз аз гарданаш соқит намешавад. Ҳар кӣ ин фарзро дар дунё адо кунад, вазифаи бар дӯшаш бударо иҷро мекунад ва дар охират савоби намозҳояшро мегирад ва намоз сабаби дохил шуданаш ба ҷаннат мегардад. Дар ҳадис омадааст: «Калиди ҷаннат намоз аст ва калиди намоз таҳорат аст». Аммо ҳар кӣ бо сабаби танбалӣ ба намоз бепарвоӣ кунад ва намоз нахонад, гунаҳкор мешавад.
Хулоса, барои ҳар як марду зани мусалмони болиғ ва оқил хондани панҷ вақт намоз дар як рӯз фарз аст. Аввалин амале, ки дар рӯзи қиёмат пурсида мешавад, намоз аст. Бо хондани намоз мусалмон ризоияти Аллоҳро ба даст меорад ва бо нахондани намоз ба фармони Аллоҳ мухолифат мекунад ва гунаҳкор мешавад. Аллоҳ ҳамаи моро аз ҷумлаи намозгузорони барпо дор ва ба намози комил ва доимӣ муваффақ гардонад!
Медет ҚУРМАШУЛӢ
Маҷаллаи «Имон», №10, соли 2024
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.