Вақти намозАсос бар он аст, ки намозҳои қазошуда бояд ҳарчи зудтар қазо карда шаванд. Бо вуҷуди ин, тибқи мазҳаби ҳанафӣ, барои шахсоне, ки намози қазо доранд, хондани суннатҳои муаккада (равотиб) пеш ва пас аз намозҳои фарз, инчунин намозҳои нафл мисли таҳажҷуд ва кушлуқ низ ҷоиз аст.
Дар мазҳаби шофеъӣ бошад, шахсе, ки намози қазо дорад, то ҳамаи намозҳои гузаштаашро қазо накунад, хондани намозҳои нафл барои ӯ ҷоиз нест. Шахсе, ки намози қазо дорад, бояд тамоми вақти худро, ба истиснои корҳои зарурӣ мисли хоб ва таъмини рӯзии аҳли хонадон, ба хондани намозҳои қазошуда сарф кунад ва наметавонад бо намозҳои нафл машғул шавад. (Димёти, Ҳошия, 1/31-32)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.