Вақти намозИстиброъ маънои онро дорад, ки пас аз қазои ҳоҷат барои итминон ҳосил кардан аз қатъ шудани пешоб, муддате интизор шудан ва барои ин мақсад баъзе амалҳоро анҷом додан лозим аст. Пас аз пешоб кардан, бояд ба пок кардани қатраҳо ва ихроҷи эҳтимолии пешоб, ки метавонад дар роҳҳои пешоб боқӣ монад, аҳамият дода шавад. Агар роҳҳои пешоб пурра пок шуда бошанд, таҳорат гирифтан мумкин аст. Аммо баъзан вобаста ба шахс, шароит ва синну сол, баъд аз пешоб дар канали пешоб кам ё зиёд ихроҷ боқӣ монда метавонад. Барои итминон ҳосил кардан аз қатъ шудани ин ихроҷ, каме интизор шудан мувофиқ аст. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/344)
Агар шахс бе таваҷҷуҳ ба истиброъ пас аз пешоб таҳорат гирад ва баъд аз таҳорат ихроҷ пайдо шавад, таҳораташ мешиканад ва бояд дубора таҳорат гирад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/17-18) Илова бар ин, агар покӣ дуруст анҷом дода нашавад ва ихроҷи боқимонда ба либос расад ва масоҳати муайян (ба андозаи каф дастон) фаро гирад, ин боиси ботил шудани дурустии намоз мегардад. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/31)
Пас аз пешоб ва анҷом додани покӣ дар ҳоҷатхона, агар шахс дигар ихроҷ надошта бошад, бе интизорӣ фавран таҳорат гирифтан мушкиле надорад. Шахсе, ки дар масъалаи истиброъ ва покӣ эҳтиёт мекунад, набояд ба васваса ва андешаҳои беасос аҳамият диҳад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.