Оё шахсе, ки қурбонӣ мекунад, бояд мӯй ва нохунҳояшро нагирад?

Мустаҳаб аст, ки шахсе, ки нияти қурбонӣ кардан дорад, баъд аз ворид шудани моҳи Зулҳиҷҷа то анҷоми қурбонӣ мӯй ва нохунҳояшро нагирад.

Пайғамбарамон (бар ӯ салавоту салом) фармудаанд:

مَن كانَ له ذِبْحٌ يَذْبَحُهُ فإذا أُهِلَّ هِلالُ ذِي الحِجَّةِ، فلا يَأْخُذَنَّ مِن شَعْرِهِ، ولا مِن أظْفارِهِ شيئًا حتَّى يُضَحِّيَ

«Ҳар касе, ки нияти қурбонӣ кардан дорад, вақте моҳи Зулҳиҷҷа оғоз мешавад, то замони анҷоми қурбонӣ мӯй ва нохунашро набигирад» [1] .

Ин амр дар ҳадис вожиби қатъӣ нест, балки мустаҳаб аст [2] . Мақсади "мӯй ва нохунро нагирифтан" ин аст, ки то озод шудан аз оташи дӯзах, бадан комил боқӣ монад ё ба ҳолати муҳримон дар ҳоҷ эътибор дода шавад [3] .

Аз ин рӯ, агар шахс нияти қурбонӣ кардан дошта бошад ҳам, гирифтани мӯй ва нохун барояш ҷоиз аст [4] . Чуноне ки аз ривояти Оиша (р) омадааст:

كنت أفتل قلائد هدي رسول الله صلى الله عليه وسلم بيدي، ثم يبعث بها وما يمسك عن شيء، مما يمسك عنه المحرم، حتى ينحر هديه

«Ман гулӯбандҳои қурбонии Паёмбар (бар ӯ салавоту салом) -ро бо дастам тайёр мекардам. Паёмбар онҳоро ба Макка мефиристод ва то замони қурбонӣ, чизҳое, ки бар муҳримон манъ аст, бар худ манъ намекард» [5] .

Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламо

• [1] Муслим, №1977

• [2] Ибн Обидин, «Радду ал-мухтор», 3/66. «Ал-Ишроф аля мазоҳиби ал-улемо», 3/412.

• [3] Шавкони, «Найлу ал-автор», 5/133.

• [4] Таҳовӣ, «Шарҳу маъонӣ ал-асор», 4/182.

• [5] Муслим, №1321.