Вақти намозКори ҳаррӯза, ҳунар ва касбҳо, инчунин сафарҳое, ки барои таъмини рӯзии аъзои оила анҷом дода мешаванд, узр барои ба таъхир гузоштани намоз ҳисоб намешаванд. Дар Қуръон омадааст: «Касоне ҳастанд, ки на тиҷорат ва на хариду фурӯш онҳоро аз ёди Худо, адо кардани намоз ва додани закот бознамедорад. Онҳо аз рӯзе метарсанд, ки дилҳо ва чашмҳо аз ваҳм бармегарданд.» (ан-Нур, 24/37). Корфармо ё шахсе, ки дар ҷойи кор масъулият дорад, бояд ба кормандон ва коргароне, ки мехоҳанд намоз хонанд, имконият диҳад, ки ақаллан фарзҳои намози ҷумъа ва намозҳои рӯзонаро адо кунанд. Ҳамзамон, коргар ё корманд низ набояд намозро баҳона карда, вақти кориашро сӯиистифода намояд ва барои хондани намоз дар ҷои кор бояд аз корфармо ё роҳбар иҷозат гирад, то интизоми корӣ ва тартиб риоя шавад. Касоне, ки бо сабаби вазифаашон имкони хондани намози ҷумъаро надоранд, бояд намози пешини ҳамон рӯзро хонанд. Аз ин рӯ, агар танҳо қисме аз кормандони ҷойи кор иҷозат гиранд, ҳамонҳое, ки иҷозат доранд, ба намози ҷумъа мераванд; дигарон бошад, намози пешинро мехонанд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.