Оё савоби некиҳои анҷомдода ё Қуръони хондашуда ба шахси вафоткарда бахшида мешавад?

Бахшидани савоби ибодат ва некиҳои анҷомдода ба шахси дигар ҷоиз аст. Шахс метавонад савоби Қуръонеро, ки хондааст, хатм ва некиеро, ки анҷом додааст, ба дигаре бахшад. Новобаста аз он ки шахси савоб бахшидашуда зинда ё вафоткарда бошад, умед аст, ки ӯ аз ин баҳра мебарад. Зеро ривоят шудааст, ки Паёмбари Акрам (с.а.с.) ба ҷаноза сураи Фотиҳаро мехонданд ва инро тавсия медоданд (Ибни Можа, Ҷаноиз, 22 [1495, 1496]), инчунин ривоят аст, ки Абдуллоҳ ибни Умар (р.а.) хондани оятҳо аз сураи Бақараро барои рӯҳи мурдагон нек мешуморид (Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 4/93 [7068]). Гарчанде ки бо савоби бахшидаи дигарон қарзи ибодатии шахс адо намешавад, ин метавонад боиси афзудани некиҳо ва баланд шудани дараҷаи ӯ гардад.

Вақте ки марде аз қабилаи Бани Салама пурсид, ки баъд аз вафоти падару модараш метавонад ба онҳо некие кунад ё не, Паёмбари Акрам (с.а.с.) чунин ҷавоб доданд: «Бале, барои онҳо раҳмат талаб кардан, барои онҳо истиғфор кардан, васияти онҳоро иҷро намудан, бо хешовандон алоқа доштан ва ҳаққи онҳоро адо кардан, ба дӯстонашон эҳтиром ва икром намудан аст.» (Абу Довуд, Адаб, 128 [5142]; Ибни Можа, Адаб, 2 [3664]).

Саҳобие, ки гуфт модараш ногаҳон вафот кардааст ва гумон мекунад агар сухан гуфта метавонист, васият мекард, ки садақа диҳанд, пурсид, ки агар ба номи модараш садақа диҳад, савобаш ба ӯ мерасад ё не; Паёмбар (с.а.с.) фармуданд: «Бале, мерасад. Ба номи ӯ садақа бидеҳ.» (Бухорӣ, Васоя, 19 [2760]; Муслим, Закот, 51 [1004]).

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu