Вақти намозТаъбир кардани хоб аз нигоҳи шариат иҷозат дода шудааст [1]. Зеро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хобро таъбир мекарданд ва ба баъзе саҳоба низ иҷозат медоданд.
Дар ривояти Ибни Аббос омадааст: «Як мард назди Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омада, хоби дидаашро нақл кард. Пас Абӯбакр иҷозат пурсид, ки онро таъбир кунад. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба ӯ иҷозат доданд. Баъд Абӯбакр пурсид: "Оё дуруст таъбир кардам ё иштибоҳ кардам?" Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: "Баъзеро дуруст таъбир кардӣ, баъзеро иштибоҳ"» [2].
Имоми Молик мегӯяд: «Танҳо касе, ки хуб таъбир карда метавонад, хобро таъбир кунад. Агар маънии хуб дошта бошад, бигӯяд. Агар маънии бад дошта бошад, ҳам хуб бигӯяд ё хомӯш монад» [3].
Аз ин рӯ, таъбир кардани хоб ҳаром нест. Аммо беҳтар аст, ки онро шахсе таъбир кунад, ки хуб медонад.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламо
[1] https://www.dar-alifta.org/ar/fatawa/17486/%D8%AD%D9%83%D9%85-
[2] Бухорӣ, №7046. Муслим, №2269.
[3] Ибни Абдулбарр, «ат-Тамҳид лима фи ал-Муатто мин ал-маъонӣ ва ал-асонид», 1/288.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.