Вақти намозБа иттифоқи аксари уламо, новобаста аз он ки шахси талоқдиҳанда қодир ба сухан гуфтан бошад ё лол, агар талоқро ба таври хаттӣ (навишта) изҳор кунад, он ҳамон ҳукми талоқи лафзиро дорад. Аммо шарти ният дар талоқи хаттӣ масъалаи ихтилофист [1].
Дар мазҳаби ҳанафӣ, агар калимаи талоқ ба таври равшан дар коғаз ё чизе навишта шуда бошад, он мисли талоқи ошкор ба ҳисоб меравад ва баъд аз он, агар бигӯяд "ман қасди талоқ надоштам", ин қабул намешавад. Аммо агар калимаи талоқ норавшан навишта шуда бошад, масалан, дар об ё ҳаво навишта бошад, он ба ҳайси талоқи киноя (маънои ғайримустақим) ҳисоб меёбад. Дар ин ҳолат, агар нияти талоқро дошта бошад, қабул мешавад [2].
Ибн Обидин мегӯяд: "Агар калимаи талоқ равшан навишта шуда бошад, вале маълум набошад, ки ба кӣ равона шудааст, пас агар нияти талоқ кунад, талоқ воқеъ мешавад, вагарна не. Аммо агар маълум бошад, яъне номи зан, суроға ва чизҳое, ки шакке намемонад, ки ба ҳамсараш талоқ додааст, дар ин сурат, новобаста аз ният, талоқ воқеъ мешавад" [3].
Аз ин рӯ, агар мард ба ҳамсараш тавассути телефон, почтаи электронӣ, паёмак ё овозӣ хабар диҳад, чунин талоқ дуруст ҳисоб меёбад.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи исломии Тоҷикистон
«Мажаллаи аҳкоми адлия», 27.
Донишгоҳи Ал-Азҳар, факултаи "Шариат ва ҳуқуқ", «Аҳволи шахсӣ дар шариати исломӣ», 160.
«Раддул мухтор», 2/589.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.