Вақти намозИнсон намедонад, ки тақдираш чист. Аз ин рӯ, вазифаи инсон ин аст, ки дар доираи ақл, ирода ва имкониятҳое, ки Худо додааст, бо шавқ ва кӯшиши зиёд вазифаи худро беҳтарин тарз иҷро кунад. Азбаски Худо бо илми азалии Худ ҳама чизро медонад, дар илми Ӯ ҳеҷ тағйироте рух намедиҳад.
Вақте ки мо дар бораи тағйир ёфтани тақдир сухан мегӯем, ин маънои онро дорад, ки инсон амалҳои иродавии худро интихоб ва роҳнамоӣ мекунад. Азбаски инсон тақдирашро намедонад ва амалҳояшро бо ирода ва интихоби худ анҷом медиҳад, тақдираш низ ҳамин тавр шакл мегирад. Ҳадисҳое, ки мегӯянд садақа балоҳоро дур мекунад ва силсилаи раҳм умрро дароз мекунад, маҳз ҳамин маъноро ифода мекунанд. Ҳатто дар ин ҳолат низ дар илми азалии Худо ҳеҷ тағйироте рух намедиҳад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.