Вақти намозБино ба мазҳабҳои Шофеъӣ ва Ҳанбалӣ, барои он ки як зан ба занон намоз гузорад, ягон мушкиле нест. Пайравони ин назар ба он ишора мекунанд, ки Паёмбари Акрам (с.а.с.) ба Умму Варақа иҷозат додааст, ки ба аҳли хонаи худ намоз гузорад (Абӯ Довуд, Салот, 62 [591]; Аҳмад б. Ҳанбал, ал-Муснад, 6/405 [27324]; Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 1/597 [1909]). Бино ба мазҳаби Ҳанафӣ, гарчи намоз гузоштани зан ба занон ҷоиз аст, аммо макруҳ мебошад (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/59).
Ҳангоми он ки зан ба занон намоз мегузорад, бояд аз сафи ҷамоат пеш наравад ва дар қатори дигар занон ё миёни онҳо истад (Абдурраззоқ, ал-Мусаннаф, 3/140-141 [5080]; Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 2/148; Ибн Обидин, Раддул-мухтор, 1/565-566).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.