Вақти намозТибқи шариат, нигоҳ кардани шахси бегона ба аврати дигарон ҳаром аст. Дар ин бора Аллоҳ Таъоло дар Қуръон мефармояд:
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ.
«(Эй Муҳаммад (с)), ба мӯъминон бигӯ: (аз нигоҳ кардан ба занони бегона) чашмонашонро поён доранд ва аврати худро (аз зино) нигоҳ доранд» [1].
وَقُلْ لِلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ.
«Ба мӯъминагон низ бигӯ: (аз нигоҳ кардан ба мардони бегона) чашмонашонро поён доранд ва аврати худро (аз зино) нигоҳ доранд» [2].
Танҳо дар ҳолати зарурат ба духтур иҷозат дода мешавад, ки ба ҷои дардноки бемор нигоҳ кунад [3]. Ин бар асоси қоидаҳои фиқҳӣ аст, ки мегӯянд: «Дар ҳолати зарурат чизҳои манъшуда иҷозат дода мешаванд», «Зарурат ба андозаи худ маҳдуд мешавад» [4].
Олими мазҳаби ҳанафӣ ал-Мавсули мегӯяд:
«Духтур бояд усули муолиҷаро ба занон омӯзонад, зеро нигоҳ кардани зан ба зан осонтар ва аз фитна дуртар аст, нисбат ба мард. Агар ин имкон набошад, мард бояд то ҳадди имкон чашмро поён дорад. Ҳамчунин, зани акушер, ки занро таваллуд мекунад, бояд то ҳадди имкон чашмро нигоҳ дорад» [5].
Аз ин рӯ, зан бояд аввал духтури мусалмон ва соҳибтаҷрибаи занро интихоб кунад. Агар чунин набошад, пас ба зани боэътимоди ғайримусалмон муроҷиат намояд. Танҳо дар ҳолате, ки онҳо ёфт нашаванд, ба марди мусалмони боэътимод муроҷиат кардан мумкин аст. Аммо ҳатман бояд маҳрам ё шахси боэътимод ҳамроҳ бошад.
Шуъбаи шариат ва фатвои КМДБ
[1] «Нур» сура, ояти 30.
[2] «Нур» сура, ояти 31.
[3] Марғинонӣ, «ал-Ҳидоя шарҳу бидаяти ал-мубтадӣ би шарҳи Абдулҳай ал-Лакнавӣ», 7/191.
[4] Ибн Нуҷайм, «ал-Ашбоҳ ва ан-назоиир», 73.
[5] Ал-Мавсули, «ал-Ихтиёр ли таълили ал-мухтор», 4/109.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.