Вақти намозЗанҳои ҳомила ва ширдеҳ, агар рӯза гирифтан ба худ ё тифлашон зарар расонад, метавонанд рӯзаашонро шикананд.
Дар китоби «Фатавои Ҳиндия» омадааст: «Занҳои ҳомила ва ширдеҳ, агар аз зарар дидан ба худ ё тифлашон битарсанд, рӯзаашонро мешикананд ва баъдтар (ҳангоми имконият) қазояшро мегузаронанд. Барои шикастани рӯза кафора намедиҳанд. Дар китоби «Хулоса» низ ҳамин тавр гуфта шудааст.»
Аз Анас ибни Молик (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Албатта, Аллоҳ Таъоло ба мусофир иҷозат дод, ки намозро кӯтоҳ хонад ва рӯзаашро шиканад, инчунин ба занҳои ҳомила ва ширдеҳ рӯза гирифтанро воҷиб накард (яъне, ба онҳо иҷозат дод, ки рӯзаашонро шикананд)» (Аҳмад, Абу Довуд, Тирмизӣ, Насоӣ, Ибни Можа).
Касоне, ки бемор мешаванд (ва баъд шифо меёбанд), мусофирон (вақте бармегарданд), занҳое, ки дар ҳолати ҳайз ё нифос ҳастанд (вақте пок мешаванд), занҳои ҳомила ва ширдеҳ (вақте ки давраи ширдеҳии онҳо ба поён мерасад) бояд рӯзаи қазо гиранд.
Аллоҳ Таъоло дар сураи «Бақара», ояти 184 мефармояд: «Рӯза дар рӯзҳои муайян фарз шудааст. Агар касе аз шумо бемор ё мусофир бошад ва рӯза гирифта натавонад, пас (рӯзаи қазоиро) дар рӯзҳои дигар бигирад». Имоми Бухорӣ дар фасли «Айёман маъдудот» (Рӯзҳои муайян) ин оятро чунин тафсир кардааст: «Зани ширдеҳ ё ҳомила, агар аз зарар дидан ба худ ё тифлашон битарсад, рӯзаашро мешиканад ва баъдтар қазояшро мегузаронад.»
Аммо агар зани ҳомила ё ширдеҳ қудрати рӯза гирифтанро дошта бошад, рӯза гирифтан беҳтар аст. Аллоҳ Таъоло мефармояд: «Агар донед, рӯза гирифтан барои шумо беҳтар аст» («Бақара», ояти 184).
Аз ин рӯ, агар зани ҳомила ё ширдеҳ қудрати рӯза гирифтанро дошта бошад, беҳтар аст, ки рӯзаашро дар вақти муайяншуда бигирад. Аммо агар рӯза гирифтан ба худ ё тифлаш зарар расонад ва инро табибони боэътимод тасдиқ кунанд, пас шариат иҷозат медиҳад, ки рӯзаашро шиканад.
Ҳасан АМАНҚУЛ
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.