Оё зане, ки ҳайз ё нифос дорад, метавонад ба Қуръон даст расонад?

Тибқи мазҳабҳои ҳанафӣ, шофеӣ ва ҳанбалӣ, инчунин назарияи асосии мазҳаби молиҳӣ, ба шахсоне, ки дар ҳолати ҳайз, нифос ё ҷанобат ҳастанд, даст расондан ба Мусҳаф ҷоиз нест. Дар ин масъала, умуман, оятҳои «Ин, албатта, Қуръони арзишманд аст. Дар китоби ҳифзшуда қарор дорад. Ба он танҳо покон даст мерасонанд. Ин нозилшуда аз Парвардигори оламҳост.» (ал-Воқиа, 56/77-80) ва ҳадисҳои Паёмбар (с.а.с.), ки дар мактубаш ба Амр ибни Ҳазм навиштааст: «Ба Қуръон ҷуз покон даст намерасонанд.» (Муватта’, Қуръон, 1) ва «Шахси ҷаноб ва зани ҳайздор ба ҳеҷ чизе аз Мусҳаф даст намерасонанд.» (Сарахсӣ, ал-Мабсут, 3/152) далел оварда шудаанд. (Алиюл-Қорӣ, Фатҳу бобил-иная, 1/143-144; Мовардӣ, ал-Ҳовӣ, 1/384; Рофеӣ, ал-Азиз, 1/293; Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 1/106, ал-Кофӣ, 1/135; Қарофӣ, аз-Заҳира, 1/378)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu