Вақти намозЗанон ва шахсоне, ки бар онҳо намози ҷумъа фарз нест, мисли беморон ва монанди онҳо, агар баъд аз даромадани вақт, пеш аз анҷоми намози ҷумъа аз ҷониби имом, дар хонаҳои худ намози пешинро бихонанд, ин намоз дуруст аст.
Барои ин гурӯҳ, ки бар онҳо намози ҷумъа фарз нест, дар шаҳр ё маҳалле, ки ҳукми шаҳрро дорад, бо ҷамоат хондани намози пешин макруҳ аст; онҳо бояд намози пешинро фардӣ бихонанд.
Аммо шахсе, ки бар ӯ намози ҷумъа фарз аст, агар бе узр ба намози ҷумъа наравад ва пеш аз анҷоми намози ҷумъа аз ҷониби имом, дар хонааш намози пешинро бихонад, тибқи мазҳаби ҳанафӣ ин намоз дуруст аст, вале барои нарафтан ба ҷумъа гунаҳкор мешавад. Аммо тибқи се мазҳаби дигар ва аз ҳанафиён Имом Зуфар, ин намоз дуруст нест ва бояд пас аз анҷоми намози ҷумъа дубора намози пешинро бихонад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/83; Ҳалабӣ, ас-Сағир, 343)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.