Вақти намозИмоматии зан ба мардон дар намоз, ба иттифоқи ҳамаи мазҳабҳо ҷоиз нест. (Ибн Қудома, ал-Муғни, 2/146; Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/576; Ҷазирӣ, ал-Мазоҳибул-арбаъа, 1/372) Иҷозати Паёмбари Акрам (с.а.с.) ба Умму Варақа, ки ба аҳли хонааш намоз гузаронад (Абу Довуд, Салот, 62 [591]; Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 1/597 [1909]), танҳо як амали махсус барои ӯ дониста шудааст. Ба ривояти дигар, иҷозати Паёмбар (с.а.с.) маънои онро дорад, ки ӯ метавонад ба занони он хона ё маҳалла намоз гузаронад. Ҳамчунин, фармудаи Паёмбар (с.а.с.): «Огоҳ бошед! Ҳеҷ зан набояд ба мард имом шавад.» (Ибн Можа, Иқомату-с-салавот, 78 [1081]; Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/128 [5131]) низ инро нишон медиҳад. Дар тӯли таърих, ҳатто дар даврони Паёмбар (с.а.с.), мисоли дигаре аз ин амал вуҷуд надорад. Ҷоиз донистани ин амал, ворид кардани чизе ба дин аст, ки дар дин нест ва инро бидъат меноманд. Паёмбар (с.а.с.) хабар додааст, ки ҳар бидъат гумроҳист. (Муслим, Ҷумъа, 43 [867]; Абу Довуд, Суннат, 6 [4606])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.