Вақти намозЗане, ки ба синни булуғ расидааст, бояд ҳангоми намоз, ҳамон тавре ки дар ҳузури мардони номаҳрам аст, тамоми ҷои баданашро, ки тибқи дин бояд пӯшида бошад, бипӯшонад. Сар низ аз ҷойҳое аст, ки бояд пӯшида бошад. Дар як ҳадисе, ки аз Ҳазрати Оиша ривоят шудааст, Расули Худо (с.а.с.) чунин фармудаанд: «Худо намози занеро, ки ба синни булуғ расидааст ва бе рӯймол намоз мехонад, қабул намекунад.» (Абӯ Довуд, Салот, 85 [641]; Тирмизӣ, Салот, 277 [377]) Ҳамчунин, дар ҳадисҳо омадааст, ки ҳамсарони Паёмбар (с.а.с.) дар хонаҳояшон ҳангоми намоз сарҳояшонро мепӯшиданд, худи он ҳазрат духтарони ҷавонеро, ки бо сари кушода намоз мехонданд, огоҳ мекарданд ва ба занони ба булуғ расида таъкид мекарданд, ки бояд бо сари пӯшида намоз гузоранд. (Абӯ Довуд, Салот, 87 [645]) Амали мусалмонон аз замони Паёмбар (с.а.с.) то имрӯз низ ҳамин гуна аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.