Вақти намозДар намоз суннат аст, ки дастонро ба тавре банданд, ки дасти рост бар рӯи дасти чап бошад. (Бухорӣ, Азон, 87 [740]; Муслим, Салот, 54 [401]) Аммо дар бораи маҳалли бастани дастон ривоятҳои гуногун вуҷуд доранд. Бино бар ин ривоятҳо ва амалкарди саҳоба ва тобеин, мардон мувофиқи баъзе мазҳабҳо дастонро зери ноф, мувофиқи баъзе мазҳабҳо бар сина ва мувофиқи баъзеи дигар байни сина ва ноф мебанданд.
Бастани дастон барои занон, мувофиқи иттифоқи уламое, ки бастани дастонро дар намоз суннат медонанд, бар рӯи сина аст. Ин тарзи бастан бо назардошти сохтори бадани занон ба рӯҳи ҳиҷоб мувофиқтар мебошад. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/49)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.