Тибқи назарияи авлотарини мазҳаби ҳанафӣ, пойҳои занон маҳалли аврат ҳисобида намешаванд, бинобар ин, то даме ки болои пошнаҳо кушода набошад, метавонанд бе ҷуроб намоз гузоранд. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/45; Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/46) Дар мазҳабҳои дигар бошад, пойҳои занон низ ба ҷойҳое дохил мешаванд, ки пӯшониданашон фарз аст, бинобар ин бояд пӯшида бошанд. Ба ин назар, агар зан бо пойҳои луч намоз гузорад, намозаш дуруст намешавад. (Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 1/431; Ширбини, Муғни-л-муҳтоҷ, 1/397) Эҳтиёт дар он аст, ки занон ҳангоми намоз пойҳои худро бипӯшонанд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.