Вақти намозДар фиқҳ, интизор шудан баъд аз хурдани ҳоҷати хурд (пешоб) то қатраҳо ва рехтани пешоб пурра қатъ шавад ва баъд аз он пок кардани ҷисм аз боқимондаҳои пешоб “истибро” номида мешавад. Хусусан барои мардон истибро муҳим аст. Агар ҳолати узр вуҷуд надошта бошад, дар ҳолати рехтани пешоб, таҳорат дуруст намешавад. Барои ҳамин, бояд интизор шуд, ки пешоб пурра аз ҷисм хориҷ шавад; барои ин мақсад каме ҳаракат кардан, роҳ рафтан ё сулфа кардан лозим аст. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1, 344-345) Зеро Паёмбар (с) фармудаанд: “Аз пешоб эҳтиёт кунед, зеро ки бештари азоби қабр аз сабаби эҳтиёт накардан аз пешоб аст.” (Доруқутнӣ, ас-Сунан, 1/232-233 [464-466]; ниг. Бухорӣ, Вуду’, 55 [216]; Муслим, Таҳорат, 111 [292])
Бинобар ин, агар шахс пас аз анҷом додани истибро ва хондани намоз дар либоси тагаш намнокӣ бинад ва надонад, ки он пешоб аст, бояд гумон кунад, ки он аз оби тозае, ки ҳангоми покшавӣ истифода кардааст, мебошад ва ба васваса аҳамият надиҳад. Ҳатто агар шахс васвасагӣ бошад, пас аз истибро каме оби тоза ба узв ва либоси худ пошидан ва намнокии баъдиро ба ин об нисбат додан тавсия шудааст. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 1/252; ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/49) Аммо агар шахс медонад, ки намнокии дидааш баъд аз намоз қатраи пешобест, ки қабл ё ҳангоми намоз хориҷ шудааст ва вақти онро ба ёд дорад, дар ин сурат намозро бе таҳорат хондааст. Зеро ҷорӣ шудани чизе аз роҳи пеш таҳоратро мешиканад ва намози бе таҳорат хондашуда бояд такрор шавад. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/17) Агар андозаи намнокӣ аз кафи даст зиёд бошад, бояд либосро иваз кунад ё қисми ифлосшударо бишӯяд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.