Вақти намозДар дини мо, ҳамчуноне ки рӯзҳое ҳастанд, ки рӯза гирифтан фармуда ё тавсия шудааст, рӯзҳое низ ҳастанд, ки рӯза гирифтан манъ ё нохушоянд дониста шудааст. Вобаста ба моҳият ва дараҷаи манъият, дар баъзе аз ин рӯзҳо рӯза гирифтан ҳаром ё таҳримен макруҳ, дар дигар рӯзҳо бошад, танзиҳан макруҳ аст.
Дар саргаҳи рӯзҳое, ки рӯза гирифтан манъ аст, рӯзҳои ид қарор доранд. Паёмбари Акрам (с.а.с.) ду вақтро зикр кардаанд, ки дар онҳо рӯза гирифтан ҷоиз нест: яке рӯзи аввали Иди Рамазон ва дигаре рӯзҳои Иди Қурбон аст. (Бухорӣ, Савм, 66-67 [1990-1991, 1993]; Муслим, Сиём, 138-139 [1137-1138]) Танҳо дар рӯзи аввали Иди Рамазон ва чор рӯзи Иди Қурбон рӯза гирифтан манъ аст. (Мавсилӣ, ал-ихтиёр, 1/125-126) Сабаби манъ будани рӯза дар ин рӯзҳо он аст, ки рӯзҳои ид рӯзҳои хӯрдан, нӯшидан ва шодӣ мебошанд. Иди Рамазон пас аз як моҳи рӯза барои Худо (ҷ.ҷ.) ҳамчун “ифтори умумӣ” дониста мешавад. Аз ҳамин сабаб онро “фитр/ифтор ид” номидаанд. Рӯзи аввали Иди Рамазон аз ин ҷиҳат ифтори рӯзаи якмоҳаи Рамазон аст. Дар чунин рӯзи ифтори умумӣ рӯза доштан маънои иштирок накардан дар зиёфати Худоро (ҷ.ҷ.) дорад, ки ҳадди ақал беадабӣ шуморида мешавад. Рӯзҳои Иди Қурбон, ки барои Худо қурбонӣ карда мешавад, низ рӯзҳои зиёфатанд. Паёмбари Акрам (с.а.с.) таъкид кардаанд, ки рӯзҳои ташриқ рӯзҳои хӯрдан, нӯшидан ва ёд кардани Худо мебошанд. (Муслим, Сиём, 144 [1141])
Барои ҳаҷчиён, агар рӯза гирифтан боиси заъф ва хастагӣ гардад, рӯза нагирифтан дар рӯзи 8-уми Зулҳиҷҷа (“тарвия”) ва 9-уми Зулҳиҷҷа (“арафа”) беҳтар аст. Зеро Паёмбари Акрам (с.а.с.) барои касоне, ки дар рӯзи арафа дар Арафот ҳастанд, рӯза гирифтанро манъ кардаанд. (Абу Довуд, Савм, 63 [2440]; Ибни Можа, Сиём, 40 [1732]) Зеро ҳангоми иҷрои ибодати ҳаҷ, қавӣ ва зинда будан беҳтар аз рӯзаи нафлӣ пеш аз он аст.
Дар баъзе рӯзҳои дигар рӯза гирифтан бо сабабҳои гуногун макруҳ дониста шудааст. Масалан, танҳо дар рӯзи Ошуро (рӯзи 10-уми моҳи Муҳаррам) рӯза гирифтан, чун ба яҳудиён монандӣ ва пайравӣ карданро ифода мекунад, макруҳ шуморида шудааст. (Муслим, Сиём, 133 [1134])
Рӯзи шакк (рӯзе, ки дар охири моҳи Шаъбон қарор дорад ва шубҳа аст, ки он аз Шаъбон аст ё Рамазон) рӯза гирифтан макруҳ аст. Паёмбари Акрам (с.а.с.) рӯза гирифтан як ё ду рӯз пеш аз Рамазонро манъ кардаанд. (Бухорӣ, Савм, 14 [1914]; Муслим, Сиём, 21 [1082])
Як ё зиёда рӯзро бе ифтор пай дар пай рӯза гирифтан макруҳ аст. Инро рӯзаи висол (савм-и висол) меноманд. Тавре ки ҳазрати Оиша гуфтаанд, Паёмбари Акрам (с.а.с.) рӯзаи висолро манъ кардаанд; вақте ба эшон ёдрас карданд, ки худи эшон чунин рӯза мегирифтанд, посух доданд: “Ман мисли шумо нестам; Парвардигорам маро мехӯронад ва менӯшонад.” (Муслим, Сиём, 61 [1105])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.