Вақти намозНият кардан яке аз шартҳои рӯза аст. Рӯза бе ният дуруст нест. Агарчи ният кардан бо дил кофӣ бошад ҳам, ба забон изҳор кардани ният мустаҳаб аст. Бархостан барои саҳарӣ низ ҳамчун ният ҳисобида мешавад.
Вақти ният барои рӯзаи Рамазон, рӯзаҳое, ки барои рӯзҳои муайян назр шудаанд ва рӯзаҳои нафл, аз ғуруби офтоб то тақрибан даҳ дақиқа пеш аз расидани офтоб ба авҷи худ (нисфи рӯз) аст. Аммо барои дуруст будани нияте, ки баъд аз вақти имсок сурат мегирад, бояд аз он вақт чизе нахӯрда, нанӯшида ва кори мухолифи рӯза анҷом дода нашуда бошад. Дар акси ҳол, ният кардан дар рӯз ҷоиз нест. (Касонӣ, Бадоъиъ, 2/85) Барои ин рӯзаҳо нияти умумӣ ба шакли “рӯзаи пагоҳро нигоҳ медорам” кофӣ аст. Бо вуҷуди ин, ният кардан аз шаб ва мушаххас кардани рӯза ба шакли “рӯзаи Рамазони пагоҳро нигоҳ медорам” афзалтар аст. Барои ҳар рӯзи Рамазон нияти ҷудогона кардан лозим аст. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/126-127)
Барои рӯзаҳои қазо, каффорат ва рӯзаҳое, ки бе таъйини вақт назр шудаанд, бояд аз ғуруби офтоб то дертаринаш то вақти имсок ният карда шавад. Барои ин гуна рӯзаҳо ҳангоми ният кардан бояд мушаххас карда шавад, масалан: “рӯзаи қазо, каффорат ё назрии фалонро нигоҳ медорам”.
Тибқи мазҳаби Шофеӣ бошад, барои ҳамаи рӯзаҳо ғайр аз нафл, бояд аз шаб ният карда шавад. Агар то вақти имсок ният карда нашавад, рӯзаи он рӯз дуруст намешавад. Барои рӯзаҳои нафл бошад, то пеш аз расидани офтоб ба авҷи худ ният кардан мумкин аст. (Ширазӣ, ал-Муҳаззаб, 1/331-332)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.