Вақти намозНазр ин аст, ки шахс бо ваъда додан ба Худо, ки ибодати фарз ё воҷиберо, ки бар ӯ воҷиб нест, ба зиммаи худ мегирад. Назрҳое, ки ба ягон шарт ё замон вобаста нестанд, бояд аз лаҳзаи назр кардан дар аввалин фурсат иҷро шаванд. Агар назр ба ягон шарт вобаста бошад, пас танҳо баъди иҷро шудани он шарт бояд иҷро гардад. Агар шарт иҷро нашуда бошад, иҷро кардани назр дуруст нест ва баъди иҷро шудани шарт бояд дубора иҷро шавад. Агар рӯзаи назрӣ ба вақти муайян вобаста бошад, бояд дар ҳамон вақт гирифта шавад. Барои чунин рӯза ният кардан, яъне махсус зикр кардан, ки ин рӯзаи назрӣ аст, шарт нест. Назрҳое, ки ба вақти муайян вобаста нестанд, метавон дар ҳар рӯз, ба ғайр аз моҳи Рамазон ва рӯзҳое, ки рӯза гирифтан манъ аст, гирифта шаванд. Аммо нияти рӯзаи назрӣ доштан лозим аст. Аз ин рӯ, рӯзаи назрӣ бояд ҳамон тавре гирифта шавад, ки назр шудааст. Яъне, агар пай дар пай гирифтанаш назр шуда бошад, бояд бе танаффус гирифта шавад; агар чунин қайд набошад, бо танаффус ҳам гирифтан мумкин аст. Аммо дар рӯзҳое, ки рӯза гирифтан ҷоиз нест, гирифта намешавад. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/375, 435, 437)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.