Вақти намозСаҷдае, ки мусалмон барои шукргузорӣ ба хотири ризоии Аллоҳ пас аз ба даст овардани неъмат ё раҳоӣ аз як мушкилӣ анҷом медиҳад, "саҷдаи шукр" номида мешавад. Ривоят шудааст, ки Расули Акрам (с.а.с.) ҳангоми шод шудан ё шунидани хабари хуш барои шукргузорӣ ба Аллоҳ саҷда мекард. (Абӯ Довуд, Ҷиҳод, 172 [2774]; Тирмизӣ, Сийар, 25 [1578])
Дар бораи он, ки ин саҷда бояд бо таҳорат анҷом дода шавад, ҳадисе ворид нашудааст. Баъзе фақеҳон бо қиёс ба намоз таҳоратро шарт донистаанд.
Саҷдаи шукр чунин анҷом дода мешавад: Ба самти қибла рӯ оварда, такбир гуфта ба саҷда мераванд, дар саҷда тасбеҳ мегӯянд, сипас Аллоҳро ҳамду шукр мекунанд ва боз такбир гуфта бармехезанд. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/119)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.