Вақти намозВақте ки оятҳои саҷда ҳангоми қироати Қуръон хонда мешаванд, бар шахсе, ки онро мехонад ё мешунавад, анҷом додани саҷдаи тиловат воҷиб аст. Агар шахсе, ки ояти саҷда мехонад, дар намоз набошад, метавонад ё фавран пас аз қироат ё баъдтар бархоста саҷда кунад (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/75).
Агар шахсе ҳангоми намоз ояти саҷда бихонад ва пас аз он зиёда аз се оят нахонад ва мехоҳад ба рукуъ равад, ният мекунад, ки саҷдаи тиловатро анҷом медиҳад ва ба рукуъ меравад. Ин рукуъ ҳамзамон ба ҷои саҷдаи тиловат низ ҳисобида мешавад. Агар пас аз ояти саҷда зиёда аз се оят мехонад, ният мекунад ва бевосита ба саҷда меравад, як бор саҷда мекунад, сипас бархоста аз ҷое, ки монда буд, қироатро идома медиҳад (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/133).
Гарчанде саҷдаи тиловат худ намоз нест, шартҳое чун покӣ, рӯ овардан ба қибла, ният кардан ва пӯшидани аврат, ки барои намоз заруранд, барои саҷдаи тиловат низ лозиманд. Аммо такбири ифтитоҳ дар саҷдаи тиловат суннат аст. Шахсе, ки мехоҳад саҷдаи тиловат кунад, бе баланд кардани дастҳо танҳо мегӯяд “Аллоҳу акбар” ва як бор ба саҷда меравад, се маротиба мегӯяд “Субҳана Раббия-л-аъло”, сипас боз “Аллоҳу акбар” гуфта аз саҷда бармегардад. Ба ин тартиб, саҷдаи тиловат анҷом меёбад. Яъне пас аз саҷдаи тиловат нишастан ба қадри ташаҳҳуд ва салом додан лозим нест.
Агар шахсе, ки оятҳои саҷдаи тиловатро мешунавад, имкони фавран саҷда кардан надошта бошад, гуфтанаш “Самиъна ва атоъна ғуфронака Раббана ва илайка-л-масир” мустаҳаб аст. Саҷдаро, ки дар он лаҳза натавонист, баъдтар анҷом медиҳад (Шурунбулолӣ, Марақи-л-фалоҳ, 184).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.