Вақти намозДар ҳадисҳо хондани намоз дар фосилаи вақт аз тулӯи офтоб то баланд шудани он, вақте ки офтоб дар нуқтаи авҷи худ қарор дорад ва ҳангоми ғуруби офтоб манъ шудааст. Ин вақтҳоро вақтҳои караҳат меноманд. Аз Уқба ибни Омир ал-Ҷуҳанӣ чунин ривоят шудааст: “Расули Худо (с.а.с.) моро аз хондани намоз ё дафни мурдаҳоямон дар се вақт манъ кард: Аз тулӯи офтоб то баланд шудани он (як ё ду найза қад), аз вақте ки офтоб дар осмон комилан рост қарор мегирад то ба тарафи ғарб ҳаракат мекунад ва аз зард шудани офтоб то ғуруби он.” (Муслим, Салоту-л-мусофирин, 293 [831]; ниг. Абу Довуд, Ҷаноиз, 55 [3192])
Ислом ибодат кардан ба ғайр аз Худоро ва ё ҳар гуна рафтору кирдореро, ки ба ин монанд бошад, манъ мекунад. Манъ ё макруҳ будани хондани намоз дар вақтҳои муайян низ дар ҳамин замина арзёбӣ мешавад. Зеро замонҳое, ки офтоб комилан тулӯъ мекунад, дар авҷи худ қарор мегирад ва ё ғуруб мекунад, вақтҳои ибодати маҷусӣҳоянд. Манъ ё маҳдуд кардани хондани намоз дар ин вақтҳо барои он аст, ки вақти ибодати оташпарастон бо вақти намози мусалмонон мувофиқат накунад ва мусалмонон ба онҳо монанд нашаванд. Ҳамчунин, бо ин роҳ мақсад ин аст, ки дар мусалмонон ҳувият ва шуури ибодат рушд ёбад. Илова бар ин, гуфта шудааст, ки ин вақтҳо хусусияте доранд, ки ба адои комили намоз монеъ мешаванд. (ниг. Муслим, Салоту-л-мусофирин, 294 [832]; Абу Довуд, Татаввуъ, 10 [1276-1277])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.