Шахсе, ки дар як ҷой ҳабс шудааст ва на об барои таҳорат ва на хок ё чизе аз навъи хок барои таяммум пайдо намекунад, тибқи ақидаи барҷастаи мазҳаби ҳанафӣ, барои эҳтироми вақт ҳаракатҳои намозро анҷом медиҳад ва баъд аз озод шудан намозҳояшро қазо мекунад. (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/50; Ибни Обидин, Раддул-муҳтор, 1/80) Дар мазҳаби шофеӣ низ ақидаи саҳеҳ ҳамин аст. (Нававӣ, ал-Маҷмуъ, 2/323) Аммо тибқи мазҳаби ҳанбалӣ, агар дар чунин ҳолат намоз хонда шавад, дигар қазо кардан лозим нест. (Ибни Қудама, ал-Муғнӣ, 1/184)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.