Вақти намозАгар шустани узви шикаста ё захмдор ба захм зарар расонад ё шифо ёфтани онро ба таъхир андозад, ба гипс, бинти баста ё пахтае, ки бо чизе баста шудааст, дар вақти таҳорат ё ғусл як бор масҳ кашида мешавад. Машрӯъ будани масҳ бар рӯи бинт бо суннат собит аст. Ҳазрати Алӣ (р.а.) гуфтааст: “Яке аз дастонам шикаста буд. Аз Паёмбар (с.а.с.) пурсидам, Ӯ ба ман амр кард, ки бар рӯи бинт масҳ кашам.” (Ибн Можа, Таҳорат, 134 [657] 4)
Агар дар ягон қисми бадан бинт аз сабаби шикастагӣ, баромадан ё захм бошад, ҳангоми таҳорат ё ғусл, агар кушодани бинт ба захм зарар нарасонад, бинт кушода шуда, зери он шуста мешавад ва рӯи захм масҳ карда мешавад. Аммо агар кушодани бинт зарар дошта бошад, бинт кушода намешавад ва бар рӯи он масҳ кашида мешавад.
Як бор масҳ кашидан бар рӯи бинт кофист. Бо ин масҳ, он узв ба ҳукми шуста шудан мегузарад. Агар бинт бе таҳорат ё дар ҳолати ҷанобат баста шуда бошад, ин ба масҳ монеъ намешавад ва барои масҳ бар рӯи бинт ягон муҳлати муайян нест; то шифо ёфтани захм ё шикаст, метавон бар ҳамон бинт масҳ кашид. Агар ин ҳам зарар расонад, пас масҳ низ тарк карда мешавад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/13-14)
Агар пас аз масҳ бинт иваз ё афтода шавад, масҳ ботил намешавад ва барқарор карданаш низ шарт нест. Аммо агар захм шифо ёбад, хоҳ бинт кушода шуда бошад, хоҳ не, масҳ ботил мешавад.
Агар бинт ё гипс бештари узвҳои таҳорат ё ғуслро пӯшонад, ба ҷои таҳорат бояд тайаммум кард. (Ибн Обидин, Раддулмуҳтор, 1/102, 260, 280 ва ғ.) “Агар шумо дар ҳолати ҷанобат бошед, хуб (шустагарӣ) кунед. Агар бемор ё дар сафар бошед, ё аз ҳоҷатхона баргашта бошед, ё бо занон (алоқаи ҷинсӣ) карда бошед ва об наёбед, пас ба хоки пок рӯ оварда, бо он рӯй ва дастҳоятонро масҳ кунед.” (ал-Моида, 5/6) Оят ба чунин ҳолатҳо иҷозати тайаммумро медиҳад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.