Вақти намозШахсе, ки қомат мехонад, бояд аз ҳадат пок, оқил ва мард бошад. Бинобар ин, қомати шахсе, ки бе таҳорат ё ҷунуб аст, ё девона ё маст ё зан аст, макруҳ дониста шудааст. Солеҳ будани шахсе, ки қомат мехонад, мустаҳаб аст. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 1/268-270; Алийюл-Қорӣ, Фатҳу боби-л-иная, 1/227)
Шахсе, ки қомат мехонад, бояд ҳадди ақал мумаййиз (яъне некро аз бад фарқ карда тавонад) бошад. Қобилияти тамйиз одатан аз синни 7-солагӣ оғоз ёфта, то балоғат идома меёбад. Азони кӯдаки ғайримумаййиз ва қомати ӯ дуруст нест. Азон ва қомати кӯдакони мумаййиз дуруст аст. Бо ин вуҷуд, беҳтар аст, ки қоматро шахси ба балоғат расида бихонад. (ниг. Сарҳасӣ, ал-Мабсут, 1/138; ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/54; Ибн Обидин, Радду-л-муҳтор, 1/391-393)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.