Вақти намозҚунут, ки дар луғат маънои бо ихлос ба Худо ибодат кардан, тул кашидани намоз ва дуо, сукут кардан, дуо кардан ва бо қасди ибодат рост истоданро дорад, ҳамчун истилоҳи динӣ ба дуо хондан дар намоз пеш ё пас аз рукуъ дар ҳолати истода ишора мекунад. Хондани дуои қунут дар намози витр воҷиб аст. Аз ин рӯ, агар дуои қунут тарк ё ба таъхир андохта шавад, бояд саҷдаи саҳв анҷом дода шавад (Ҳаддод, ал-Ҷавҳара, 1/77). Агар шахсе, ки намози витр мехонад, ба хотири фаромӯшӣ ё иштибоҳ дуои қунутро нахонда ба рукуъ равад, намозашро идома медиҳад ва дар охир саҷдаи саҳв мекунад. Аммо агар ин шахс баъд аз бархостан аз рукуъ дуои қунутро бихонад, пас аз он бидуни такрори рукуъ ба саҷда меравад ва боз дар охири намоз саҷдаи саҳв мекунад (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/274; ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/111).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.