Вақти намозИбодат ва аъмол бояд аз ҳар гуна шубҳа пок бошанд. Агар шахсе, ки ба синни булуғ расидааст, бори аввал дар шумораи ракъатҳои намози хондааш шубҳа кунад, бояд ин намозро аз нав бихонад. Агар ин ҳолати шубҳа гоҳ-гоҳ такрор шавад, шахс бояд мувофиқи гумони ғолибаш (эътиқоди қавияш) амал кунад. Агар дар шумораи ракъатҳои хондааш ҳатто гумони ғолиб ҳам надошта бошад, дар ин ҳолат шахс шумораи камтари ракъатҳоро асос мегирад ва намозро идома медиҳад. (Шурүнбулаалӣ, Марақи-л-фалах, 182). Масалан, агар шахсе намози чор ракъатӣ мехонад ва дар он ки дар кадом ракъат қарор дорад (якум ё дуюм) шубҳа кунад ва натавонад ягон тарафро интихоб кунад, худро як ракъат хонда ҳисоб мекунад ва дар охири ҳар ракъат менишинад ва таҳият мехонад, зеро эҳтимол дорад, ки ракъати якум дуюм ва сеюм чорум бошад. Дар охир бо анҷом додани саҷдаи саҳв намозро ба итмом мерасонад (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/165, 166).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.