Вақти намозБар асоси ақидаи бартаридошта дар мазҳаби ҳанафӣ, вузӯи шахсе, ки узр дорад, бо баромадани вақти намоз мешиканад. Бинобар ин, вузӯе, ки барои намози субҳ гирифта шудааст, бо баромадани вақти намози субҳ (яъне тулӯи офтоб) ботил мегардад. Аммо агар шахс дар дохили вақти намози субҳ, дар лаҳзае ки узраш муваққатан қатъ шудааст, вузӯ гирад ва то тулӯи офтоб дубора узраш пайдо нашавад ва чизе, ки вузӯро мешиканад, рух надиҳад, дар ин ҳолат бо баромадани вақти намоз вузӯи ӯ ботил намешавад.
Шахсе, ки узр дорад, агар баъд аз тулӯи офтоб вузӯ гирад ва то вақте ки чизе, ки вузӯро мешиканад, рух надиҳад, метавонад бо ин вузӯ то поёни вақти намози зуҳр, ҳатто намози ҷумъаро низ бихонад. Зеро вақт ҳанӯз тамом нашудааст. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/34; Касонӣ, Бадоъи, 1/29)
Бар асоси мазҳаби малики, вузӯи шахсе, ки узр дорад, на бо даромадан ё баромадани вақт, балки танҳо бо рух додани чизе, ки ғайр аз узр вузӯро мешиканад, ботил мешавад. (Ибни Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/41; Дасуқӣ, Ҳошия, 1/114-118) Агар ҳолати узр шахсро ба душвории ҷиддӣ ва машаққат дар гирифтани вузӯ дучор кунад, мумкин аст бо ин ақидаи мазҳаби малики амал кард.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.