Вақти намозКалимаи «Салатун-нория» ба забони арабӣ маънои «дуои марбут ба оташ»-ро дорад. Олими исломӣ номи ин салавотро чунин шарҳ медиҳанд: «Хондани зиёдтари салатун-нория сабаби хомӯш шудани оташи фитна (бӯҳрон) мегардад».
Дар ҳадисҳои зиёде омадааст, ки бисёр салавот фиристодан ба Паёмбар (ба ӯ салавоту саломи Аллоҳ бод) сабаби қабул шудани дуо ва раҳоӣ аз мушкилиҳо мегардад. Масалан, Умар ибни Хаттоб (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) чунин гуфтааст:
«То вақте ки ба Паёмбарат (ба ӯ салавоту саломи Аллоҳ бод) салавот нафиристӣ, дуоят байни замин ва осмон мемонад ва боло намеравад», – гуфтааст (Тирмизӣ).
Убай ибни Каъб (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) мепурсад: «Эй Расули Худо, ман бисёр салавот мехонам. Чанд қисми онро ба шумо бахшам?» Паёмбар (ба ӯ салавоту саломи Аллоҳ бод) ҷавоб медиҳад:
«Ҳар қадар мехоҳӣ, бихон», – гуфтааст (Тирмизӣ).
«Салатун-нория» низ яке аз салавотҳое аст, ки ба Паёмбар (ба ӯ салавоту саломи Аллоҳ бод) фиристода мешавад. Аммо ин салавот дар ҳеҷ як ҳадиси саҳеҳ ё заиф ривоят нашудааст. Он аз тариқи роҳбари маъруфи тарикат (тасаввуф) шайх Аҳмад Рифоӣ (Аллоҳ ба ӯ раҳмат кунад) ба одат даромадааст. Аҳмад Рифоӣ соли 512 ҳиҷрӣ дар деҳаи Умми Убайдаи Ироқ таваллуд шудааст. Бо тавсияи ӯ, имрӯз баъзе мусалмонони ихлосманд ин салавотро мехонанд. Гуфта мешавад, ки агар онро 4444 бор бихонанд, бо ёрии Аллоҳ, эҳтиёҷҳо бароварда ва дуоҳо қабул мегарданд.
«Салатун-нория» чунин хонда мешавад: «Аллаһумма, солли солатан комилатан ва саллим саламан тамман ало саййидина Муҳаммадин, аллазӣ танҳаллу бихил уқоду ва танфарижу бихил курубу ва туқзо бихил ҳавоижу ва тунаалу бихир роғоибу ва ҳуснул ховаатими ва юстасқол ғомаму би ваҷҳиҳил карими ва ало алиҳи ва саҳбиҳи фӣ кулли ламҳатин ва нафасин би адади кулли маълуми лака».
Маънӣ: «Эй Аллоҳ! Ба сарвари мо Муҳаммад салавоти комил ва саломи беҳтаринро фирист! Бо баракати ӯ мушкилиҳо ҳал мешаванд, ғамҳо дур мегарданд, эҳтиёҷҳо бароварда мешаванд, орзуҳо амалӣ мешаванд, корҳои нек ба анҷом мерасанд. Бо иродаи Худованди меҳрубон борон нозил мегардад. Ҳамчунин, дар ҳар лаҳза ва ҳар нафас ба аҳли байт ва ёронаш ба шумораи ҳар он чи ки ба Ту маълум аст, раҳмат ва оромӣ ато фармо!»
Бо вуҷуди ин, метавон дигар салавотҳоро низ хонда, ба Паёмбар (ба ӯ салавоту саломи Аллоҳ бод) дуо ва салом фиристода, аз Аллоҳ ёрӣ ва раҳмат талаб кард.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.