Вақти намозДар анъанаҳои қазоқӣ, арӯс ба бузургсолон дар хонадони шавҳараш бо таъзим салом мекунад, ки ин нишонаи эҳтиром аст. Бузургсолон ба арӯси одобманд ҷавобан дуо ва дуруд мегӯянд, мисли: «Орзуи нек!», «Хушбахт бош!», «Умри дароз бинӣ!» ва ризоият изҳор мекунанд.
Салом кардан бо таъзим аз ҷониби арӯс ба бузургсолон ширк ба Худо ҳисоб намешавад. Зеро дар Қуръони Карим омадааст, ки фариштагон ба Одам алайҳиссалом саҷда карданд ва бародарони Юсуф алайҳиссалом низ ба ӯ саҷда карданд. Ин нишон медиҳад, ки саҷда кардан ба инсон ширк нест. Агар ширк мебуд, Худованд ба фариштагон ва бародарони Юсуф иҷозати саҷда намедод. Аз ин рӯ, ин масъала ба эътиқод (ақида) не, балки ба бахши ҳалолу ҳароми шариат дахл дорад.
Дар китоби «ал-Маусӯъату-л-фиқҳия» омадааст: «Агар дар урфи маҳаллӣ таъзим кардане, ки ба рукӯъ намерасад, роиҷ бошад, ин куфр ва ҳаром нест. Агар ба дараҷаи рукӯъ бошад, баъзе уламоро назар ин аст, ки агар мақсади ибодат ва бузургдошти Худо набошад, куфр ва ҳаром нест, вале макруҳ аст» [1]. Ибн Муфлиҳ ал-Мақдисӣ мегӯяд: «Салом кардан бо таъзим ҷоиз аст. Зеро вақте Ибни Умар ба Шом рафт ва аҳли он ҷо, ки аз пайравони динҳои дигар буданд, ба ӯ бо таъзим салом карданд, ӯ онҳоро манъ накард. Ин ҳамчун эҳтиром ба мусалмонон ҳисоб мешавад» [2].
Бинобар ин, салом кардан бо таъзим аз ҷониби арӯс ба бузургсолон мухолифи шариат нест.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламои мусулмонони Қазоқистон
[1] «ал-Маусӯъату-л-фиқҳия», 23/135.
[2] «ал-Адабу-ш-Шаръия», 2/250.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.