Шумораи ракъатҳо ва тарзи хондани намозҳо бар асоси чӣ муайян шудаанд?

Ибодатҳо тавқифӣ мебошанд. Яъне ҳам далелҳои фарз будани онҳо ва ҳам тарзи иҷрояшонро бо ақл пурра донистан имконнопазир аст. Масоили марбут ба ибодатҳо дар Қуръон умуман амр шудаанд ва бо амалкарди Паёмбари Акрам (с.а.с.) равшан гардидаанд.

Дар Қуръон фарз гардидани намозҳо дар вақтҳои муайян (ан-Нисо, 4/103) ва доштани баъзе рукнҳо чун қиём, қироат, рукуъ ва саҷда зикр шудааст; тафсилоти ин ибодат ва дигар амалҳое, ки дар дохили намоз бояд анҷом дода шаванд, бо суннати Паёмбари Акрам (с.а.с.) собит гардидаанд. (Бухорӣ, Азон, 95 [755-758]; Муслим, Салот, 45 [397]; Масаҷид, 176 [613]) Дар ифодаи ҳамаи ин Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Чӣ тавре ки маро намоз хондан дидед, шумо низ ҳамон тавр намоз хонед.” (Бухорӣ, Азон, 18 [631]) Бинобар ин, ҳукми умумӣ, рукн ва шартҳои намоз бо Қуръон, ва тафсилоти онҳо бошад, бо суннати Расули Акрам (с.а.с.) муайян шудаанд.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu