Вақти намозТалқин ин ба шахсе, ки дар ҳоли марг аст, ёдрас кардани калимаи тавҳид ва пас аз дафн дар назди қабр ба майит ёдовар кардани усули имон мебошад.
Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Ба шахсоне, ки дар ҳоли марг ҳастанд, калимаи “Ло илаҳа иллаллоҳ”-ро талқин кунед.» (Муслим, Ҷаноиз, 1, 2 [916, 917]). Мустаҳаб аст, ки шахси дар ҳоли маргро ба тарафи рост гардонида, рӯяш ба сӯи қибла бошад. Ба шахсе, ки ақлаш солим аст ва қобилияти сухан гуфтанро аз даст надодааст, калимаи тавҳид талқин карда мешавад. Мақсади талқин ёдрас кардани эътиқоди тавҳид ба шахс ҳангоми видоъ бо ҳаёт мебошад. Ҳангоми талқин ба гуфтан бо “калимаи тавҳид” ва “калимаи шаҳодат” иктифо карда мешавад; шахс маҷбур карда намешавад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) ҳамчунин хондани сураи Ясинро дар назди шахси дар ҳоли марг ташвиқ кардаанд. (Абу Довуд, Ҷаноиз, 24 [3121])
Илова бар ин, баъзе уламои исломӣ талқини баъд аз дафнро, ки пас аз пароканда шудани мардум шахсе дар назди қабр ба майит усули имонро ёдрас мекунад, машрӯъ намедонанд, аммо уламои дигар иҷозат додаанд, ки ин амал дар назди қабри шахсе, ки баъд аз таклиф вафот кардааст, анҷом дода шавад. (ниг. Ибну-л-Ҳумом, Фатҳул-Қадир, 2/104-105; ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/157)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.