Тасбеҳот пас аз намозҳо чӣ гуна анҷом дода мешавад?

Тасбеҳот ва дуоҳои пас аз намоз, гарчанде ки қисми намоз нестанд, аз ибодатҳои мақбул ба шумор мераванд. Расули Худо (с.а.с.) ба мусалмонон дар мавриди тасбеҳот тавсияҳои махсус дода, худ низ пас аз намоз се бор аз Худо омурзиш металабид ва чунин мегуфт:

اللَّهُمَّ أَنْتَ السَّلاَمُ وَمِنْكَ السَّلاَمُ تَبَارَكْتَ يَا ذَا الجَلاَلِ وَالإِكْرَامِ.

«Эй Худо, салом аз Ту аст; наҷот низ танҳо аз Ту аст. Ту муборакӣ. Эй соҳиби ҷалол ва икром!» (Тирмизӣ, Салот, 224 [300]; Насоӣ, Саҳв, 81 [1337]; ниг. Муслим, Масоҷид, 135 [591])

Пас аз намоз сӣ се маротиба «Субҳоналлоҳ», «Алҳамдулиллоҳ», «Аллоҳу акбар» гуфтан ва Худоро ёд кардан низ бо ҳадисҳои саҳеҳ тавсия шудааст. Расули Худо (с.а.с.) дар як ҳадиси шариф мефармояд: «Ҳар кас пас аз ҳар намоз сӣ се бор субҳоналлоҳ, сӣ се бор алҳамдулиллоҳ, сӣ се бор аллоҳу акбар гӯяд ва барои ба сад расонданаш инро бигӯяд:

لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.

(Илоҳе ҷуз Худо нест; танҳо Худо ҳаст. Ӯ ягона аст, шарике надорад. Мулк аз Ӯст, ҳамд танҳо Ӯро сазовор аст. Қудрати Ӯ ба ҳар чиз қодир аст.) бигӯяд, агарчи гуноҳҳояш ба андозаи кафки баҳр ҳам бошад, бахшида мешавад.» (Муслим, Масоҷид, 146 [597]) фармудааст. Дар ҳадиси дигар низ омадааст, ки дараҷаи касе, ки пас аз намоз сӣ се бор ин тасбеҳотро мегӯяд, касе ба он намерасад. (Бухорӣ, Азон, 155 [843])

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu