Чӣ гуна масҳ кашидан бар рӯйи мӯза анҷом дода мешавад ва шартҳои он кадомҳоянд?

Мӯза ба пойафзолҳое гуфта мешавад, ки пойҳоро бо зонуяшон мепӯшонанд ва дорои хусусиятҳои муайян мебошанд.

Шартҳое, ки барои дуруст будани масҳ бар рӯйи мӯза лозиманд, инҳоянд:

a) Мӯзаҳо баъд аз гирифтани таҳорат бо шустани пойҳо пӯшида шуда бошанд,

b) Он қадар устувор бошанд, ки бо онҳо бо роҳравии муқаррарӣ тақрибан 5 км ё бештар аз он роҳ рафтан мумкин бошад,

c) Мӯзаҳо пас аз пӯшидан бе бастан устувор ва ғафс бошанд,

d) Дар ҳар як мӯза сӯрохие набошад, ки паҳнои он се баробари ангушти хурди пой бошад,

e) Обро ба зудӣ ҷабида ба пой нагузаронад.

Масҳ як навъи покии ҳукмӣ мебошад; дар таҳорат, бо дасти тар бар рӯйи узве, ки мӯза пӯшида шудааст ё бар рӯйи захме, ки баста шудааст, масҳ кашида мешавад; дар таяммум бошад, бо дасти хоколуд бар рӯй ва дастҳо масҳ кашида мешавад.

Масҳ кашидан бар рӯйи мӯза ҳангоми гирифтани таҳорат бо суннати Паёмбари Худо (с.а.с.) собит шудааст. Чунончи ривоятҳои зиёде ҳастанд, ки Паёмбар (с.а.с.) таҳорат гирифта, бар рӯйи мӯзаҳояш масҳ кашидааст. (Бухорӣ, Вудӯ’, 35, 48 [182, 202]; Муслим, Таҳорат, 72-73 [272-273])

Касе, ки бо таҳорат мӯза пӯшидааст, баъд аз вайрон шудани таҳорат, агар муқим бошад, як рӯз ва агар мусофир бошад, се рӯз бар рӯйи мӯза масҳ кашида метавонад. Зеро Паёмбар (с.а.с.) барои мусофир се рӯз ва се шаб, барои муқим як рӯз ва як шаб мӯҳлати масҳ бар рӯйи мӯзаро муайян кардааст. (Муслим, Таҳорат, 85 [276])

Пас аз гирифтани таҳорат бо масҳ бар рӯйи мӯза, агар шахс дар ҳолати таҳорат ҳар ду мӯза ё яктои онро аз пой барорад, бояд бе вайрон кардани таҳорат пойҳояшро шуста, дубора мӯзаро пӯшад. Агар ин шахс бе таҳорат мӯзаро бароварда бошад, ҳангоми гирифтани таҳорат бояд пойҳояшро бишӯяд. Вақте муҳлати масҳ ба охир мерасад, агар шахс дар ҳолати таҳорат бошад, кофист мӯзаро бароварда пойҳояшро бишӯяд; агар бе таҳорат бошад, бояд пойҳояшро шуста, таҳоратро пурра бигирад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/9)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu