Асос ин аст, ки шахсе, ки намози қазо мехонад, намози мехоҳад хонданашро мушаххас намуда ният кунад. Аммо агар касе намозҳои зиёди қазо дошта бошад, ҳангоми қазо кардани намозҳои гузашта метавонад чунин ният кунад: “Барои хондани аввалин намози субҳ/ аввалин намози пешин/ аввалин намози аср/ аввалин намози шом/ аввалин намози хуфтан, ки дар вақти худ нахонда будам”, ё ин ки чунин ният кунад: “Барои хондани охирин намози субҳ/ охирин намози пешин/ охирин намози аср/ охирин намози шом/ охирин намози хуфтан, ки нахонда будам.”
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.