Вақти намозҚуръон ба забони арабӣ нозил шудааст. Худованд дар Қуръон дар ин бора мефармояд:
بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ
«Ба забони арабии равшан» [1].
Яке аз хусусиятҳои забони арабӣ ин аст, ки вақте шахсе мехоҳад бузургии худро нишон диҳад, ба ҷои "ман кардам" мегӯяд "мо кардем" ва шакли ҷамъро истифода мебарад. Дар китоби «ал-Муъҷам ал-васит» омадааст: «Калимаи "мо" барои ду ё зиёда нафар истифода мешавад, вале баъзан барои бузургдошти як шахс низ ба кор меравад» [2].
Аз ҳамин сабаб дар Қуръон омадааст:
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ
«Ҳақиқатан, Зикр (Қуръон)-ро Мо нозил кардем ва Мо ҳатман онро (аз таҳрифу тағйир) ҳифз мекунем» [3],
يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَىٰ وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا ۚ
«Эй мардум! Албатта, Мо шуморо аз мард ва зан офаридем ва шуморо халқҳо ва қабилаҳо гардонидем, то якдигарро бишносед» [4]. Дар ин оятҳо, ки гуфта мешавад «Мо нозил кардем», «Мо офаридем», ин ба ягонагии Худованд мухолиф нест. Ин яке аз услубҳои забони арабӣ барои бузургдошти шахс аст.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи исломии Тоҷикистон
[1] «Шуъаро» сура, ояти 195.
[2] «ал-Муъҷам ал-васит», 907.
[3] «Ҳижр» сура, ояти 9.
[4] «Ҳуҷурот» сура, ояти 13.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.