Чаро пас аз сураи Фотиҳа дар ракаъати сеюм ва чоруми намозҳои фарз дигар оят ё сура хонда намешавад?

Дар Қуръон ибодатҳо бидуни тафсилот амр шудаанд. Тарзи иҷро ва чигунагии ҳамаи ибодатҳо, хоҳ фарз, хоҳ воҷиб ё нафл, аз ҷониби Паёмбар (с.а.с.) муайян шудааст. Шумораи ракаъатҳои намоз, макон ва тарзи қироат, зикр, тасбеҳ, таҳмид ё дуо, инчунин чигуна ва чанд бор анҷом додани рукуъ ва саҷда, ҳама аз ҷониби Паёмбар (с.а.с.) нишон дода шудааст ва фармудааст: «Чӣ тавре ки ман намоз мехонам, шумо низ чунин намоз хонед.» (Бухорӣ, Азон, 18 [631]). Яъне, мо масъулем, ки ибодатҳоро ҳамон тавре ки амр шудааст, иҷро кунем.

Масъалаи нахондани сура пас аз Фотиҳа дар ду ракаъати охири намозҳои фарз низ дар ҳамин доира арзёбӣ мешавад. Бо вуҷуди ин, агар дар ду ракаъати охири фарз пас аз Фотиҳа сура хонда шавад, ба намоз зарар намерасонад. Бино ба ақидаи мақбули мазҳаби ҳанафӣ, саҷдаи саҳв низ лозим намеояд. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 2/102; Ҳалабӣ, ас-Сағир, 175)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu