Чаро қироат дар баъзе намозҳо ошкоро ва дар баъзеи дигар пинҳонӣ хонда мешавад?

Ибодатҳо тавқифӣ мебошанд; яъне сабабҳои фарз будан ва тарзи иҷрои онҳо бо ақл фаҳмида намешавад. Чунончи Худо амр кардааст ва Паёмбари Худо (с.а.с.) чӣ гуна анҷом додааст, ҳамон тавр иҷро карда мешавад. Намоз низ чунин аст. Паёмбари Худо (с.а.с.) фармудааст: «Чӣ гуна ки намози маро дидед, ҳамон тавр намоз хонед.» (Бухорӣ, Азон, 18 [631])

Аз ин рӯ, пинҳонӣ хондани қироат дар намозҳои фарзии рӯз ва ошкоро хондани он дар намозҳои фарзии шаб бар суннати Паёмбари Худо (с.а.с.) ва амалкарди саҳоба, ки динро аз ӯ омӯхта ба дигарон расонидаанд, асос ёфтааст. (ниг. Бухорӣ, Азон, 96-105 [759-774]; Муслим, Салот, 47-48, 149-179, 201 [398, 449-465, 475])

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu