Вақти намозДар замони Паёмбар (с.а.с.) саҳобаҳои машҳур ба муаззинӣ буданд. Билол ибни Ҳабашӣ, Абдуллоҳ ибни Умми Мактум, Саъд ибни ‘Из ал-Караз ва Абу Маҳзӯра (Самура ибни Миъяр) аз ҷумлаи онҳо мебошанд. (Насоӣ, Азон, 9-10 [637-640]; Ибни Можа, Азон, 1-3, 6 [706, 708-711, 713, 715, 730]; Табарании ал-Муъҷамул-кабир, 6/39-40 [5448, 5449; 5452]) Ин муаззинҳо барои хабар додан аз вақти намоз азон мегуфтанд ва пеш аз намозҳои фарз қомат мехонданд.
Дар амалияи давраи саодат маълумоте вуҷуд надорад, ки муаззинҳо пас аз намоз тасбеҳотро роҳбарӣ мекарданд. Аммо бо гузашти замон, аз ҷумла дар кишвари мо, ин амал дар баъзе минтақаҳо маъмул шудааст. Азбаски роҳнамоӣ кардан ба нодонҳо ё таъмин намудани он ки тасбеҳот фаромӯш нашавад ва бо ҳамдигар Худованди Мутаолро ёд карда дуо кардан аз нигоҳи дин мамнӯъ нест, наметавон гуфт, ки амалияи муаззинӣ дар замони мо бидъат аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.