Вақти намозТибқи дини мо, новобаста аз он ки шахс мусулмон аст ё не, ҳамаи инсонҳо сазовори эҳтироманд. Дар Қуръон низ ба ин ҷиҳати инсон ишора шудааст. (ал-Исро, 17/70) Инсон ҳам дар ҳаёт ва ҳам пас аз маргаш сазовори эҳтиром аст. Аз ин рӯ, ҳам баъд аз марг, то дафн кардан ва ҳам баъд аз дафн, дар қабр низ бояд аз рафторҳое, ки ба ин эҳтироми инсон мухолифанд, худдорӣ кард. Паёмбари Акрам (с.а.с.) барои ҷанозае, ки аз назди ӯ мегузашт, аз ҷой бархост ва вақте ба ӯ гуфтанд, ки он ҷаноза яҳудӣ аст, фармуданд: «Оё ӯ инсон набуд?» (Бухорӣ, Ҷаноиз, 49 [1312]; Насоӣ, Ҷаноиз, 46 [1921]). Дар ҳадиси дигаре низ омадааст: «Ҳангоми дидани ҷаноза, то он даме ки бигзарад, аз ҷой бархезед.» (Бухорӣ, Ҷаноиз, 47 [1308]). Аз ин рӯ, мувофиқи суннат аст, ки ҳангоми гузаштани ҷаноза, агар имкон бошад, аз ҷой бархоста шавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.